Page 37 - 03-Patient Safety

Basic HTML Version

249
คู่
มื
อหลั
กสู
ตรความปลอดภั
ยของผู้
ป่
วยขององค์
การอนามั
ยโลก: ฉบั
บสหวิ
ชาชี
พ (ฉบั
บภาษาไทย) เล่
ม 3
ปั
ญหาด้
าน: การลดการแพร่
กระจายเชื้
อให้
เหลื
อน้
อยที่
สุ
ด
หั
วข้
อคู่
มื
อหลั
กสู
ตรและความเกี่
ยวข้
องกั
บการปฏิ
บั
ติ
โรงพยาบาลรู้
แล้
วว่
าห้
องผ่
าตั
ด
ห้
องหนึ่
งมี
การติ
ดเชื้
อมากกว่
า
ห้
องอื่
นๆ การร้
องเรี
ยนของ
ผู้
ป่
วยและปั
ญหาการติ
ดเชื้
อใน
โรงพยาบาลได้
ถึ
งมื
อสื่
อ
หั
วข้
อที่
8 “การมี
ส่
วนร่
วมของผู้
ป่
วยและผู้
ดู
แล”
หั
วข้
อนี้
ได้
แสดงให้
เห็
นถึ
งความส�
ำคั
ญของการสื่
อสารอย่
าง
ซื่
อสั
ตย์
กั
บผู
้
ป่
วย หลั
งจากการเกิ
ดเหตุ
การณ์
ที่
ไม่
พึ
งประสงค์
และ
ความส�
ำคั
ญของการให้
ข้
อมู
ลอย่
างครบถ้
วนแก่
ผู
้
ป่
วย ถึ
งเรื่
อง
การดู
แลและการรั
กษา การมี
ส่
วนร่
วมของผู
้
ป่
วยเป็
นสิ่
งจ�
ำเป็
น
ที่
จะท�
ำให้
ความเชื่
อมั่
นของชุ
มชนคงอยู่
ต่
อไป
โรงพยาบาลตั
ดสิ
นใจว่
าการติ
ด
เชื้
อเป็
นปั
ญหาขึ้
นมาโดยเฉพาะ
ทุ
กคนควรถู
กเตื
อนให้
เห็
นถึ
ง
ความส�
ำคั
ญของการยอมรั
บ
วิ
ธี
การป้
องกั
นการติ
ดเชื้
อแบบ
มาตรฐาน
หั
วข้
อที่
9 “การป้
องกั
นและควบคุ
มการติ
ดเชื้
อ”
หั
วข้
อนี้
อธิ
บายถึ
งชนิ
ดหลั
กๆ และสาเหตุ
ของการติ
ดเชื้
อ และ
ยั
งครอบคลุ
มถึ
งขั้
นตอน และข้
อก�
ำหนดที่
เกี่
ยวข้
องเพื
่
อลด
การติ
ดเชื้
อให้
มากที่
สุ
ด
โรงพยาบาลตั
ดสิ
นใจที่
จะทบทวน
การควบคุ
มการติ
ดเชื้
อของห้
อง
ผ่
าตั
ด เนื่
องจากการติ
ดเชื้
อใน
ห้
องผ่
าตั
ดเป็
นเปอร์
เซ็
นต์
ที่
ส�
ำคั
ญ
ของเหตุ
การณ์
ที่
ไม่
พึ
งประสงค์
ที่
รายงานโดยที
มงาน
หั
วข้
อที่
10 “ความปลอดภั
ยของผู
้
ป่
วยและหั
ตถการที่
รุ
กล�้
ำ”
หั
วข้
อนี้
ได้
แสดงให้
นั
กศึ
กษาเห็
นว่
า ผู
้
ป่
วยที่
ถู
กผ่
าตั
ดหรื
อถู
ก
ท�
ำหั
ตถการที
่
รุ
กล�้
ำ มี
โอกาสติ
ดเชื้
อได้
สู
งหรื
อได้
รั
บการรั
กษา
พยาบาลที่
ผิ
ด การเข้
าใจถึ
งความล้
มเหลวที่
มี
สาเหตุ
มาจากการ
สื่
อสารที่
ไม่
ดี
การขาดความเป็
นผู
้
น�
ำ ความไม่
สนใจอย่
างเพี
ยง
พอถึ
งกระบวนการ การไม่
ยอมรั
บปฏิ
บั
ติ
ตามแนวทาง และงาน
ที่
มากเกิ
นไป จะช่
วยให้
นั
กศึ
กษาเข้
าใจถึ
งปั
จจั
ยต่
างๆ ที่
มี
ส่
วน
เกี่
ยวข้
องกั
บการผ่
าตั
ด
บั
นทึ
กจากหอผู้
ป่
วยศั
ลยกรรม
ถู
กทบทวนโดยใช้
วิ
ธี
ปรั
บปรุ
ง
คุ
ณภาพ (โดยถามว่
า “เกิ
ดอะไร
ขึ้
น” แทนที่
จะถามว่
า “ใครท�
ำ”)
ในการค้
นหาวิ
ธี
การเพื่
อลดอั
ตรา
การติ
ดเชื้
อ ที
มงานเรี
ยนรู้
ว่
าการ
ให้
ยาปฏิ
ชี
วนะเพื่
อการป้
องกั
น
ที่
เหมาะสมช่
วยป้
องกั
นการติ
ด
เชื้
อได้
แต่
การปฏิ
บั
ติ
นี้
ต้
องได้
ประวั
ติ
การได้
ยาอื่
นๆ ของผู้
ป่
วย
อย่
างครบถ้
วน เพื่
อป้
องกั
นการ
เกิ
ดปฏิ
กิ
ริ
ยาระหว่
างยาขึ้
น
หั
วข้
อที่
11 “การปรั
บปรุ
งความปลอดภั
ยในการใช้
ยา”
เป็
นหั
วข้
อที่
มี
ความส�
ำคั
ญเพราะการใช้
ยาผิ
ด เป็
นสาเหตุ
ของ
เหตุ
การณ์
ที่
ไม่
พึ
งประสงค์
ในสั
ดส่
วนที่
ส�
ำคั
ญ ระดั
บของความ
ผิ
ดพลาดของการใช้
ยาสู
งมาก นั
กศึ
กษาจ�
ำเป็
นต้
องมองหาปั
จจั
ย
ที่
ท�
ำให้
เกิ
ดความผิ
ดพลาด และรู้
ขั้
นตอนที่
จะลดความผิ
ดพลาด
ให้
เหลื
อน้
อยที่
สุ
ด ความปลอดภั
ยของการใช้
ยาท�
ำให้
นั
กศึ
กษา
เข้
าใจโอกาสของการเกิ
ดอาการไม่
พึ
งประสงค์
จากยา และ
เขาควรพิ
จารณาถึ
งปั
จจั
ยต่
างๆ ที่
เกี่
ยวข้
องทั้
งหมดเมื่
อสั่
งยา
จ่
ายยา บริ
หารยา และติ
ดตามผลของการให้
ยา